Δικαίωμα στην ευτυχία έχουν όλοι...

Σήμερα κατάλαβα πόσο ΜΑΛΑΚΑΣ μπορεί να είμαι.

Μετά από ένα άσχημο σκηνικό που έγινε στην ζωή μου, άλλαξε ο χαρακτήρας μου, η συμπεριφορά μου. Άλλαξε ο Δημήτρης που όλοι ξέραν!

Έφτασα σε σημείο να με μισήσουν οι φίλοι μου. Τα άτομα που ΑΓΑΠΩ!

Δεν μπορώ να εμπιστευτώ εύκολα κάποιον άνθρωπο μετά από αυτό και ας είναι και ο «κολλητός μου φίλος». Σε εισαγωγικά φυσικά γιατί αυτήν η λέξη για μένα δεν υπάρχει ποια. Την αποφεύγω. Την λέξη κολλητός την έχω αντικαταστήσει με την έκφραση «Πολύ καλός μου φίλος».

Και σήμερα συνειδητοποίησα πως έχω τέτοιους φίλους.! Έχω φίλους που τελικά μπορώ να τους εμπιστευτώ χωρίς να με πουλήσουν.

Έχω φτάσει σε σημείο να βρίσκω την ευχαρίστηση της ζωής μου στον ύπνο και στο φαγητό.

Ένα δημόσιο και ειλικρινές ΣΥΓΝΩΜΗ σε όλους αυτούς που με τις πράξεις μου πλήγωσα. (Αν και πολύ μεγάλος εγωιστής σήμερα μπόρεσα να καταλάβω τα λάθη μου και να ζητήσω συγνώμη – μια λέξη που δεν την χρησιμοποιώ καθόλου συχνά)

Θα προσπαθήσω να ξανά γίνω ο Δημήτρης που όλοι ξέρατε. Ακόμα δεν είναι εύκολο να ξανά κερδίσω την αγάπη μερικών ανθρώπων αλλά θα προσπαθήσω μέχρι εκεί που δεν πάει άλλο.

Μαλάκας ήμουν!!!!!!

(Κομμένο απόσπασμα, κράτησα τα πιο σημαντικά κομμάτια και στη συνέχεια και η δική μου άποψη προς το θέμα)

Φίλοι:

Ένα εξαιρετικό και οικουμενικό συναίσθημα που μας συνοδεύει από τα πρώτα βήματα της ζωής μας. Οι επιστήμονες μόλις τώρα άρχισαν να τη μελετούν. Σας παρουσιάζουμε τα αποτελέσματα των ερευνών τους.

Κοντά στους φίλους μας αισθανόμαστε ευχάριστα, η διάθεσή μας βελτιώνεται και οι στενοχώριες εξαφανίζονται μονομιάς. Οι κοινωνιολόγοι διακρίνουν τρεις κατηγορίες φίλων και πέντε στάδια εξέλιξης.

Οι φίλοι κατατάσσονται σε τρεις κατηγορίες: τους περιστασιακούς, τους στενούς και τους κολλητούς. Οι πρώτοι είναι οι πιο συχνοί, εντοπίζονται κυρίως στο επαγγελματικό περιβάλλον και η σχέση μαζί τους δεν είναι δεσμευτική. Μ' αυτούς κουτσομπολεύουμε, πάμε βόλτες, μοιραζόμαστε την αγάπη μας για το ποδόσφαιρο. Δεν πειράζει που δε βρισκόμαστε συχνά, γι' αυτό και τα μυστικά που αποκαλύπτουμε είναι λίγα και ελάσσονος σημασίας. Αντίθετα, με τους στενούς μας φίλους βρίσκουμε παρηγοριά, μοιραζόμαστε μαζί τους τις βαθύτερες σκέψεις και τα συναισθήματά μας. Οι δεσμοί μιας τέτοιας φιλίας στηρίζονται στην εντιμότητα και στην αγάπη και μας επιτρέπουν σε κάθε περίσταση να είμαστε ο εαυτός μας. Μας δίνουν έναν ώμο για να κλάψουμε αλλά και να μοιραστούμε τις χαρές μας. Όσο για τους κολλητούς, είναι οι πιο στενοί από τους στενούς μας φίλους. Μαζί τους το συναισθηματικό δέσιμο είναι απόλυτο, το ίδιο και η αμοιβαία εμπιστοσύνη. Αν χρειαστεί τρέχουμε κοντά τους μέσα στα άγρια μεσάνυχτα ή γυρίζουμε άρον άρον από τις διακοπές μας. "Για να θεωρήσουμε κάποιον φίλο μας ως κολλητό, πρέπει να έχει φανεί συνεπής και έντιμος απέναντί μας για πολλά χρόνια" τονίζει ο ψυχολόγος Γιώργος Πιντέρης. Και συνεχίζει: "Η συνέπεια και η εντιμότητα οδηγούν στην εμπιστοσύνη, η οποία αποτελεί κολόνα κάθε υγιούς διαπροσωπικής σχέσης, άρα και της φιλίας".  

Τέλος

Εδώ μπαίνω εγώ…

Συμφωνώ με όλα τα παραπάνω και θέλω να προσθέσω και μια τέταρτη κατηγορία που νομίζω ότι τη συναντούμε σε μεγαλύτερο βαθμό απ’ ότι  της άλλες τρεις.

Τους φίλους Προδότες ή τους φίλους που μετανιώνουμε την ώρα και τη στιγμή που τους γνωρίσαμε ή τους φίλους που δεν θέλαμε ποτέ να είχαμε αλλά αποκτήσαμε ή τους φίλους που νομίζεις ότι είναι κολλητοί σου αλλά έρχεται μια μέρα που ανακαλύπτεις πολλά πράγματα κτλ κτλ κτλ…

Όλοι μας λίγο πολύ έχουμε γνωρίσει τέτοιους ανθρώπους. Όλοι μας λίγο πολύ έχουμε πληγωθεί από τέτοιες φιλίες… Το θέμα είναι όμως τι μπορείς να κάνες για να ξέρεις ότι ο «φίλος» μου είναι «φίλος» πραγματικός και όχι όλα τα παραπάνω?

Εδώ η επιστήμη μπορεί να βοηθήσει? Δυστυχώς δεν γνωρίζω αν βρήκε τέτοιο τρόπο η επιστήμη αλλά εγώ ακολουθώ κάτι άλλο.

1^ον :  Μην εμπιστεύεσαι σε σοβαρά θέματα φίλους που δεν γνωρίζεις καλά τι μπορεί να σου κάνουν.

2^ον :  Μην αποκαλείς και σκέφτεσαι έναν φίλο σου σαν κολλητό σου γιατί σύντομα θα μαλώσετε. Όπως λέω: « Οι αληθινές φιλίες είναι εκείνες που ξέρεις ότι ο άλλος είναι κολλητός/η (με την βαθιά έννοια) αλλά τον συστήνεις στους άλλους ή μιλάς για αυτόν σαν « Ο φίλος μου ο Τάκης……» για παράδειγμα. » Αυτό χαρακτηρίζει ότι ξέρεις και συ τι θες αλλά και αυτός και δεν κάνεις απλός επίδειξη μια φιλίας.

3^ον :  Μην εμπιστεύεσαι σε γκομενικά θέματα φίλο του ίδιου φίλου. 100% θα σκεφτεί αν δεν προσπαθήσει να σου κάνει χαλάστρα ή να ρίχνει σπιουνιές γιατί πολύ απλά ζηλεύει…!!!

Αυτοί ήτανε οι γρήγοροι και πρόχειροι τρόποι αντιμετώπισης και κρίσεις αυτού του θέματος.

Αααααααα και κάτι τελευταίο. Αυτό που λένε ότι δεν υπάρχει φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μία γυναίκα είναι ένα απλό ψέμα και μια απλή προπαγάνδα όλων αυτόν που σκέφτονται πως με το αντίθετο φύλλο υπάρχει μόνο το sex.

Προσωπικά τις καλύτερες και πιο γερές φιλίες της ζωής μου της έχω κάνει με άτομα διαφορετικού φύλλου. Αντίθετα με άτομα του ίδιου φύλλου η φιλία μου είναι πιο παρεΐστικη. Μόνο για παρέα δηλαδή, για χαβαλε μαλακίες, άντε και για καμιά σοβαρη συζήτηση το εξάμηνο. (Φυσικά έχω βρει και μια - δυο εξαιρέσεις)

Παρασύρθηκα από το άρθρο και μάλλον σας κούρασα… αλλά δεν πειράζει υγεία πάνω απ’ όλα…!!!

    To θαύμα έγινε στις 27 Ιουνίου του 1991 όταν σε κάποιο μαιευτήριο της Λάρισας στις 7:30 το πρωί ακούστηκα για πρώτη φορά πώς αλλιώς…;;; μα φυσικά να κλαίω. Από τότε ακουγόμουν πολύ… Στην αρχή έλεγα μόνο μπαμπά και μαμά αλλά στην συνέχεια ξεκίνησα και άλλες λέξεις όπως γιαγιά παππού μέχρι που έφτασα να μπορώ να πω το όνομα μου σαν Μιμιτης… Μετά από καιρό κατάφερα να μιλήσω ποιο καθαρά και ποιο καθαρά, να φτιάχνω προτάσεις μέχρι που δεν σταματούσα να μιλάω και όλοι με έλεγαν μπούρου μπούρου…

    Ο καιρός πέρασε και ήμουν μόλις 4ων χρονών όταν η μαμά και ο μπαμπάς μου αποφάσισαν να με στείλουν στα προνήπια εκεί γνώρισα πολλά παιδάκια με τα οποία συνεχίσαμε μαζί και στα νήπια. Μετά πήγα στα δύσκολα…στο Δημοτικό… ωχχχ έλεγα… μου μάθαιναν συνεχώς γράμματα και λέξεις τις οποίες της ήξερα αλλά δεν της ήξερα να της γράφω. Ακόμα διαβάζαμε και κάτι χαζά ποιηματάκια «Να Πόπη ένα τόπι» ή «Να Πόπη ένα μήλο»…. Τα χρόνια κυλούσαν ήσυχα η Πρώτη Δημοτικού έφερε την Δευτέρα η Δευτέρα την Τρίτη μέχρι που έφτασα να είμαι στην Έκτη Δημοτικού και να είμαστε οι μεγάλοι του σχολείου που κάναμε ότι θέλαμε. Φυσικά κάπου εκεί ξεκίνησαν οι πρώτοι έρωτες… Αλλά όχι το ξέχασα ήμουν παντρεμένος από τα νήπια με την Δημητρούλα. Ίσως όχι οι πρώτοι έρωτες – μιας που όπως καταλάβατε από μικρός ήμουν ερωτιάρης – αλλά σίγουρα το πρώτο διστακτικό φιλί… Το θυμάμαι σαν σήμερα… Με την Έλενα, μισοκριμένοι στο υπόγειο του σπιτιού της μην μας δει κανείς… Χε χε τι θυμήθηκα…

     Έπειτα ήρθε το Γυμνάσιο και από κει που ήμουν ο μεγάλος κατέληξα να είμαι πάλι ο μικρός… αλλά το πήρα το αίμα μου πίσω αφού μετά από δύο χρόνια έγινα εγώ ο Μεγάλος… Το Γυμνάσιο ήταν μία πολύ ευχάριστη ανάμνηση με πολλούς φίλους και πολλές καλές παρέες… Βέβαια έχει σημασία το ότι δεν πήγα σε ένα οποιοδήποτε γενικό γυμνάσιο αλλά στο Μουσικό Γυμνάσιο… Μουσική, μουσική, μουσική… τι ποιο ωραίο από το να κάνεις εκεί μάθημα… Στο Μουσικό μου δόθηκε και η ευκαιρία να παίξω σε δύο παραστάσεις… Η πρώτη ήταν από τα μαθήματα προπαιδείας όπου έκανα τον κύριο Πάνο Φλωρά (ξέρετε τον Παπαμηχαήλ, που θέλει ο άλλος να τον ενσαρκώσει και να παίξει την ζωή του. Εμένα έπρεπε να πάρουν αλλά…) στο Ξύλο Βγήκε από τον παράδεισο και η άλλη ήταν Η μελωδία της ευτυχίας όπου έκανα τον θείο Μαξ.

     Τα χρόνια όμως τέλειωσαν και δεν ήθελα να συνεχίσω στο Μουσικό Λύκειο επειδή ήθελα να πάω σε Επαγγελματικό Λύκειο και νομίζω έκανα την καλύτερη επιλογή – αν και μου λείπει αρκετά το Μουσικό. Όπως καταλαβαίνετε δεν άργησα να δικτυωθώ, αφού φανταστείτε μόνο με 2 μήνες σε ένα καινούργιο σχολείο και είχα βγει 5^ος στο 15μελές… χεχεχε… (Στην Β’ λυκείου τα πήγα καλύτερα βγήκα 2^ος, για την Γ’ δεν ξέρω να σας πω καθώς τώρα που γράφω το κείμενο δεν έχουν ξεκινήσει ακόμα τα σχολεία).

     Ιιιιιιιιιιι τι πήγα να ξεχάσω; Ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής και ένα όχι τόσο μεγάλο. Από πού να ξεκινήσω; Ας ξεκινήσω από το μεγάλο που είναι ο προσκοπισμός. Ξέρετε κάτι χαζά με κοντά παντελονάκια, πουκαμισάκια και καλτσούλες μέχρι το γόνατο? Αυτά… Στην Πέμπτη Δημοτικού πήγα για πρώτη φορά… Το ήθελα πολύ αλλά στην αρχή μου φάνηκε περίεργο. Ήταν μαζεμένα πολλά παιδιά στην ηλικία μου και λίγο μεγαλύτερα από μένα και έκαναν κάτι περίεργα μάλλον πρωτοφανές πράγματα για μένα όπως κόμπους, κατασκευές και κάτι περίεργα δικά τους τραγούδια… Θυμάμαι επίσης τον αρχηγό που είχα τότε έναν λίγο χοντρούλη που σε κάθε τραγουδάκι μας συνόδευε με τη κιθάρα του. Μια – δυο – τρεις φορές αγάπησα τον προσκοπισμό και έφτασα να είμαι και ‘γω σαν εκείνο τον κύριο που θυμάμαι εγώ, δηλαδή να με θυμούνται και μένα έτσι και άλλα παιδάκια – πιστεύω να μην με θυμούνται και μένα χοντρούλη – .

     Το άλλο κομμάτι που σας έλεγα – το μικρό – είναι το ραδιόφωνο. Το ραδιόφωνο ήταν ένα μεγάλο κόλλημα που πάντα ήθελα να κάνω… Της πρώτες προσπάθειες μου τις έκανα ένα καλοκαίρι – Ιούνιο μήνα – σε ηλικία 16 χρονών, περιττό να σας το πω έφαγα πολλές πόρτες στην μάπα. Αλλά επειδή έχω μεγάλο πείσμα δεν το έβαλα κάτω και μετά από 3 μήνες περίπου ξανά προσπάθησα. Δεν λέω για ακόμη μια φορά αρκετές πόρτες έφαγα στην μάπα αλλά μια μου στάθηκε ανοιχτή. Αυτοί δεν με απέρριψαν μέσο τηλεφώνου. Κλείσαμε ένα ραντεβού και πήγα – το άγχος που είχα δεν το συζητώ – μιλήσαμε τα είπαμε και ξανά κλείσαμε ραντεβού για ένα δοκιμαστικό. Εκεί να δείτε πως έτρεμα, όταν για πρώτη φορά έπιασα μικρόφωνο (μάλλον δεύτερη γιατί ξέχασα να σας πω ότι έκανα και ένα δοκιμαστικό σε ένα άλλο ραδιόφωνο από το οποίο έφαγα πόρτα μετά το δοκιμαστικό) μετά από λίγες μέρες κάναμε και ένα δεύτερο δοκιμαστικό και μετά από λίγες μέρες έμαθα πως είχα μπει στο πρόγραμμα του σταθμού για κάθε Τετάρτη στις 11 το βράδυ και έτσι ξεκίνησα…

     Και γιατί νομίζω πως ο προσκοπισμός είναι μεγάλο κομμάτι της ζωής μου και το ραδιόφωνο όχι και τόσο? Γιατί το πρώτο είναι κάτι που ξεκίνησε πριν από 7 χρόνια και το δεύτερο τον τελευταίο χρόνο.

     Νομίζω ότι όλα αυτά που έγραψα ήταν ενδιαφέροντα αν και δεν έχω καταλάβει ακόμα γιατί ξεκίνησα να τα γράφω όλα αυτά. Αλλά χαμένα δεν θα πάνε, θα μείνουν στην Ιστόρια σαν τα «ΑΠΟΜΝΗΜΟΝΕΥΜΑΤΑ του ΔΗΜΗΤΡΗ Τ…» χαχαχαχα….

Θα με βρείτε και στο Greek radios….

Συγκεκριμένα στο http://greekradios.gr/producers_det.asp?prod_id=93 ……….

Να σας θυμίσω…κάθε Τετάρτη βράδυ στις 11:00 βρίσκομαι στους 93,6 με μια εκπομπή με πολύ τρέλα, κέφι και ζωντάνια… Συντονιστείτε στη Δημοτική Ραδιοφωνία Λάρισας…

Σήμερα το πρωί θα φύγω για Μυτιλήνη. Η 24η Π.Α.Π.Ε. (Πανελλήνια Ανιχνευτική Πολιτιστική Ενημέρωση) θα πραγματοποιηθεί εκεί φέτος.

Πιστεύω να περάσω τέλεια… και μάλλον θα περάσω…

Διαδικτυακοί μου φίλοι θα κάνετε λίγες μερούλες να με δείτε… Κυριακή επιστρέφω…

Καλά να περάσατε όλοι σας….. – και γω μαζί – …….

Πολλά φιλιά...

Λοιπόν άχρηστοι άνθρωποι που δεν ξέρετε τι να κάνατε και σχολιάζεται τον κόσμο άδικα και πολλές φορές μην πω τις περισσότερες χωρίς αποδείξεις για αυτά που λέτε, ακούστε:

Κοιτάξτε πρώτα τους εαυτούληδες σας που είναι μόνο και μόνο για τα σκουπίδια και μετά σχολιάστε και τους άλλους.

Ακούτε???

Δεν είστε τίποτα άλλο παρά σκουπίδια.

Σταματήστε να ασχολείστε με τον κόσμο και ασχοληθείτε με τις ζωές σας. Αλλά να μου πεις δεν έχουν ενδιαφέρων οι ζωές σας…. Συγνώμη το ξέχασα…

Όπως είπα και πριν δεν είστε τίποτα…. Είστε μόνο κάποιοι μαλάκες που νομίζουν ότι κάτι κάνουν….  Αλλά όχι σας το λέω εγώ δεν κάνετε τίποτα.

Αν δεν σας αρέσουμε μην ασχολείστε με μας. Αφήστε μας… Είμαστε αυτό που είμαστε. ΟΙ ΕΑΥΤΟΙ ΜΑΣ.... Κάτι που δεν μπορείτε να είστε εσείς….

Δεν είμαστε τίποτα από αυτά που λέτε…. Εγώ προσωπικά είμαι μόνο ο Δημήτρης και τίποτα περισσότερο.

Ξέρετε όμως γιατί πραγματικά σχολιάζετε? Γιατί ΖΗΛΕΥΕΤΑΙ και πολύ μάλιστα….

Γιατί αυτά που κάνω εγώ, που εσείς δεν μπορείτε να τα κάνετε και να τα φτάσετε ούτε στο μισό τους…

Αυτά είχα να πω…. Όποιος κατάλαβε κατάλαβε!!!!

(Και για να μην παρεξηγήσουν κάποιοι δεν είναι μονόλογος για τους emo…)

Και κάτι ακόμα… Οι στίχοι του τραγουδιού της Δήμητρας Γαλάνης «Σ’ οποιον αρέσουμε» που ακολουθούν ταιριάζουν 100% σε αυτό που θέλω να σας πω…

Σ’ όποιον αρέσουμε

Ότι μπορώ για σένα κάνω αυτό τον καιρό

και παριστάνω με λάθη σωρό κάτι γερό

να κρατηθείς

Ότι μπορείς για μένα κάνε κι εσύ, να χαρείς

Τα χρόνια πάνε κι ας μείνουμε εμείς

Λόγω καρδιάς, λόγω τιμής

Σ’ όποιον αρέσουμε, για τους άλλους δεν θα μπορέσουμε

Πώς να χωρέσουμε τόσοι άνθρωποι στο κενό

Σ’ όποιον αρέσουμε, για τους άλλους δεν θα μπορέσουμε

Πώς να συνδέσουμε περιθώρια κι ουρανό

Ότι μπορώ για σένα κάνω λες κι είμαι φτερό

Σ’ αεροπλάνο στον κόσμο γυρνώ κι ότι περνώ

μην το σκεφτείς

Ότι μπορείς για μένα κάνε, βραδιάζει νωρίς

Κι αλλού κοιτάνε τα μάτια θαρρείς

λόγω σκιάς, λόγω πληγής

Σ’ όποιον αρέσουμε, για τους άλλους δεν θα μπορέσουμε

Πώς να χωρέσουμε τόσοι άνθρωποι στο κενό

Σ’ όποιον αρέσουμε, για τους άλλους δεν θα μπορέσουμε

Πώς να συνδέσουμε περιθώρια κι ουρανό

Ποιοι είμαστε:

Το «Για ένα γλυκό χαμόγελο» είναι μια ανθρωπιστική και μη κερδοσκοπική οργάνωση για την ενημέρωση του κόσμου σε θέματα των παιδιών όπως η παιδεραστία, η κακοποίηση των παιδιών, η κατάσταση των παιδιών σε τριτοκοσμικές χώρες κτλ.
Σαν στόχους έχει:
- Την ευαισθητοποίηση του κόσμου σε αυτά τα θέματα
- Tην μείωση της παιδικής εγκληματικότητας
- Την βοήθεια στα παιδιά των τριτοκοσμικών χωρών (με αποστολή φαρμάκων, τροφίμων κτλ)
- Την βοήθεια σε χώρες που είναι σε κατάσταση πολέμου κ.α..

Το «Για ένα γλυκό χαμόγελο» ξεκίνησε την δράση του στις αρχές του 2008 και ιδρύθηκε από νέους ηλικίας 16-18 ετών.

To site μας βρίσκετε στο hi5:

http://treloparea-larisa.hi5.com

Μπήκε ο Δεκέμβριος σε λίγες μέρες έρχονται και τα Χριστούγεννα….

Για αυτό είπα να μπω μέσα στο κλίμα των Χριστουγέννων βάζοντας τον Άγιο Βασίλη για φόντο……

Ο Άγιος Βασίλης άραγε θα φέρει καλό δώρο φέτος....???

Να του γράψω ένα γράμμα?

Αγαπημένε μου, Άγιε Βασίλη

Φέτος ήμουν πολύ καλό παιδάκι και δεν μάλωσα με κανένα άλλο παιδάκι...

Άκουγα την μαμά μου και τον μπαμπά μου και ήμουν και καλός στο σχολείο.

Για αυτό θέλω να μου φέρεις 2 εισιτήρια για Παρίσι ή έστω και για Ιταλία...

(Μην πάω μόνος μου...)

Θα σε περιμένω

Δημήτρης

Καλά Χριστούγεννα…

Ακολουθεί συζήτηση δικιά μου με τον φυσικό μου στο φροντιστήριο:

-Γιατί ρε Δημήτρη δεν ασχολείσαι με την φυσική;

-Γιατί δεν μ’ αρέσει, δεν την πάω.

-Και όταν πας στο σινεμά δεν σου αρέσει να δώσεις τα 15 ευρώ για τα εισιτήρια αλλά τα δίνεις και δεν μιλάς καθόλου.

Δες το σαν ένα εισιτήριο και πρόσεξε δεν είναι ότι το αγοράζουμε μόνο, μέχρι να μπούμε στην αίθουσα το προσέχουμε μην το χάσουμε ή μην το τσαλακώσουμε και δεν μας βάλουν μέσα…. Μετά αφού τελείωση το έργο πέτα το, κάψε το, σκίσε το, κράτα το, κάντο ότι θες αλλά μετά το τέλος του έργου….

Κάπως έτσι έγιναν…